Utwory
-
01
Bełt
demencja 4:30Ludowy Bełt to wir na jednej krótszej nodze, który porywał wędrowców na rozstaje; tutaj wieje w środku. Zwrotki relacjonują zaginięcia tonem radiowego komunikatu, refren mówi od wewnątrz, głosem człowieka, który obraca kożuch na lewą stronę i mimo to gubi się na ruchomych schodach. Wystarczy, że ten, o którym mówiono, zacznie mówić sam, i wiadomo: nikt nie wyszedł z domu. Rozpacz nie mieszka w jego głosie, mieszka w niepewności tych, którzy szukają.
kręcę się tak jak kręci się Ziemia / ciągle w drodze
-
02
Śląkwa
depresja 4:44Bogini słoty nikogo nie napada. Idzie błotną drogą, płacze, a jej pogoda zaciąga kotarę na horyzont i wsiąka w mieszkanie. Pierwsze zwrotki są jeszcze prywatne; trzecia wpuszcza do piosenki o smutku wariujące dzieci i trzaskające garnki, i pojedyncza osoba staje się mnogą. Nikt tu z niczym nie walczy, tu się mieszka, i dlatego tekst nie kłamie. Depresja jako meteorologia, podana z precyzją.
ponad zamglonym polem wilgoci się cisza
-
03
Rusałki
ekranowa intymność 3:49Wodne panny zatańcowywały chłopców na śmierć. Tafla zamarzła i nazywa się ekranem; pod palcem jest puszek klawiszy zamiast skóry, a ona, utkana ze słów, prawie przekona, że istnieje. Refren w rytmie przyśpiewki każe tańczyć za trzech i piosenka uczciwie przyznaje, że to przyjemne. Dopiero w ostatniej zwrotce ktoś, kto przegrał z rusałkami o ciebie, mówi jedno zdanie z innego porządku. Utonięcie kończy się dziś wygodniej niż w micie, i dlatego trwa dłużej.
ciała za lodem ekranu przemyślnie ukryte
-
04
Mamuna
wina 3:40Mamuna podmieniała niemowlęta zostawione przy otwartych drzwiach. Tutaj mówi matka, a odmieniec jest dorosły: od czterech lat leży uśmiechnięty, zapatrzony w sufit, ze strużką mleka w kąciku ust. Strofa o mleku w kolorze tęczy podsuwa jedno wyjaśnienie, ale piosenka nie zamyka innych; matka wie tylko, że patrzyła w inną stronę. Na końcu nie ma puenty, jest cisza i dwa słowa winy, powtórzone bez rymu. Jemu jest dobrze. Cierpi tylko ona.
Drzwi nie zamknęłam, oczy zamknęłam
-
05
Kłobuk
gra o sumie zerowej 3:50Warmiński demon domowy nigdy nic nie wytwarzał, tylko przenosił iskrami cudze dobro do jednej chaty. Giełda w jednym obrazie: Staszek sprzedał krowę za pakiet akcji, Wojtasowa trzyma bitcoiny na wypadek wojny, a serwis ekonomiczny brzmi jak wyliczanka dla dzieci. Gawęda jest ciepła i ma haczyk: narrator też patrzy w górę, bo to jego pieniądze lecą do sąsiada. Finał to kalambur, w którym znicz i świeca z wykresu są jednym słowem; po nim lot Kłobuka to już kondukt.
zapal za nich świeczkę / w giełdowych wykresach
-
06
Latawiec
kochanek na jedną noc 4:15Spada z nieba jak meteor, bo sama go sobie wyprosiła od księżyca; kocha do świtu i znika. On ma w refrenie jedną czułą, pustą formułę i nie zmieni w niej ani słowa. Ona rozpada się ze zwrotki na zwrotkę, a czas mierzy kolorem jego koszuli: biała, szara, czarna. Piosenka nie oskarża nikogo; pokazuje, jak pragnienie ściąga demona, a demon żywi się pragnieniem. Ostatnia tęsknota brzmi już po tym, jak jej nie ma.
Raje w nocy. Piekła we dnie
-
07
Grzenia
eskapizm 4:15Kaszubski duszek snu, jedyny demon, który nie straszy, tylko zaprasza: na piwo do sąsiedniej galaktyki, do pałacu za śmieszną sumę za metr, na morsowanie w ciekłym azocie. Zwrotki jawy są krótkie i zmęczone, refreny marzeń ciągną się bez końca; proporcja jest diagnozą. Każda wyprawa kończy się budzikiem nastawionym na szóstą, a kumpelski ton ścisza się w modlitwę do Anioła Stróża, w której anioła zastąpił Grzenia. To, co miało chronić, zabiera dni.
Grzenia - koleżka i ucieczka, bezbrzeżne oceany
-
08
Zwodnica
los 3:27Kobieta w czerwonych rękawiczkach wyprowadza go na złą uliczkę, wprowadza się do niego i prowadzi w odwróconym walcu; on jest krosnem, które nie zna wzoru, i jest trzymany na smyczy, która jest też smyczkiem. A gdy odchodzi, piosenka robi woltę: bez niej jest gorzej. Zostało nieszczęście przewidywalne i nieudane jak ciasto, które nie wyrosło. Jedyny bohater płyty, który chce swojego demona z powrotem, bo zwodzenie było jedyną rolą w planie losu.
poprzestawiała mi życie jak filiżanki w kredensie
-
09
Kikimora
bezsenność 4:03Dwa głosy na jednej poduszce: kołysanka dla dorosłego, z kluczem w sieni i kończącą się baterią, i refren z obrzędu wywoływania duchów, w którym wywołane zostają własne myśli, biegnące w kołowrotku jak szczury. Kołysanka ma w sobie wyrok, że nic się nie odmieni, a opiekun w końcu kapituluje i stwierdza dzień. Świt jest tu dowodem porażki, plamą cienia na ścianie o trzeciej rano, i Kikimora pracuje dalej.
Przerażającą świtu plamą / jest okna cień o trzeciej rano
-
10
Lelek
zdradliwe niebo 3:45Nocny ptak, zwiastun śmierci, śpiewa dziś z kosmicznego drzewa jako białe punkty na orbicie, niestrudzenie i bez przerwy. Ktoś zniknął z listy za słowo, ktoś nie wysiadł z wozu, osmalona Matka Boska pilnuje miejsca po wiosce, a trzecia zwrotka mówi gramatyką raportu. Jedyny utwór bez pierwszej osoby, bo przed stuokim niebem nie ma prywatności. Płyta otworzyła się zaginięciem bez wieści, zamyka zaginięciem z listy, a niebo, do którego wołano o zmiłowanie, odpowiada odmową.
osmalona matka boska / tutaj kiedyś stała wioska