Coraz częściej śnię miękkie obłoki. Coraz rzadziej zerkam za horyzont nic wielkiego gramoli się słońce lub ten srebrny hipokryta księżyc ale ja nie odbijam już światła. Tylko woda co w kotłach się pręży tylko śmigło trzepoczące jeszcze niczym w kółko oszalały gryzoń Za nitem nit. Wieczór i świt. Zimne powietrze przestrzeń nic Już nigdy się nie przegra, nie wygna, nie przygna I nie wyjdziesz na pokład o bladym poranku z filiżanką za uszko trzymaną bezwstydnie skończył się bankiet wiatr na relingach gra kołysankę